Jarig

Over twee weken is mijn moeder jarig, dan wordt ze negentig. Wie had dat gedacht toen ze op haar achtenvijftigste darmkanker kreeg en een paar jaar later baarmoederkanker. Dat was een pittige periode. Mede dankzij haar conditie en veerkracht is ze helemaal hersteld. Ze ging weer fietsen en tennissen en genoot opnieuw van haar rol als mater familias, met aandacht voor haar man, kinderen, kleinkinderen en andere mensen in haar omgeving.

Ze kreeg bonustijd, zei ze dankbaar. Dat vond ze niet vanzelfsprekend en daarom sloot ze met Onze Lieve Heer een denkbeeldig contract af voor vijf jaar. Daarna zouden ze kijken hoe verder, want nog een keer zo’n intensief traject, nee, dat wilde mam niet. Haar contract heeft ze een paar keer verlengd, tot ze – rond haar tachtigste – de looptijd te lang vond en koos voor twee jaar. Inmiddels weet ze niets meer van die contracten, maar haar Lieve Heer blijft ze verlengen. En nu wordt ze negentig. Althans, dat vindt iedereen behalve zijzelf. “Ik ben bij 83 gestopt met tellen”, zegt ze al zes jaar tegen iedereen die naar haar leeftijd vraagt, “dat vind ik oud genoeg.”

Dus nee, ze wil haar verjaardag niet vieren. Daar trek ik me niets van aan. In haar agenda schrijf ik bij 28 maart ‘90 jaar’ en teken er gekleurde cirkels omheen. Een paar dagen later zie ik dat mam erbij heeft geschreven: ‘niet te geloven’. Haar verjaardag houdt haar ineens ook heel erg bezig. Ze belt me elke dag een paar keer met steeds dezelfde vragen: Wie komt er allemaal en hoe het zit met trakteren. En oh ja, ze hoeft geen cadeautje, want ze heeft alles al. Op de dag zelf wordt mam ’s ochtends toegezongen door medewerkers van de Lawet en ze krijgt een prachtige bos bloemen. Daarna viert ze feest met kinderen, kleinkinderen en aanhang. En met zelfgebakken appeltaart, een glaasje bubbels en bij de lunch haar specialiteit: wortelsalade met appel. Mam geniet en wij met haar. Als ‘s middags de zon gaat schijnen, maken we foto’s. Daar ben ik blij mee, want als ik een dag later bij haar ben, is ze haar feestje alweer vergeten.

Deze column gaat over het leven van mijn moeder in Villa de Lawet en is eerder verschenen in de Lawetkrant.
De illustratie is van eppitude, het pseudoniem van Maria Eppink.
Zin om te reageren? Graag! Mail naar annemarie@bergamot.nl