Hoesten

Het begint met hoesten en een beetje buikpijn, daarna een dag met verhoging waarop mam niet wil opstaan. Zorgzame medewerkers vertroetelen haar met kopjes thee en maaltijden op haar kamer. Ze krabbelt op. Dan begint dit riedeltje van voor af aan. En nog een keer.

Het is de derde winter van mijn moeder in De Lawet en voor het eerst heeft ze zo nu en dan een dag in bed doorgebracht. Het is ook voor het eerst dat ik me realiseer dat mam, met haar 89 jaar, toch echt bij de kwetsbare groep hoort en dat een griepje haar fataal kan worden. Daar heb ik overigens, hoe raar het misschien klinkt, vrede mee.

Mam wil niet kost wat het kost in leven gehouden worden, dat bevestigt ze herhaaldelijk. We hoeven ook niets meer uit te praten. We maken iets moois van de momenten die we samen hebben, en als het haar tijd is, zal ik haar met liefde loslaten. En met opluchting, omdat ze dan lichamelijk en geestelijk niet verder achteruit hoeft te gaan. En omdat ze dan eindelijk weer bij haar Hans zal zijn.

Voorlopig hoest ze nog. Ze is niet de enige; medebewoners en medewerkers hoesten met haar mee. Of ze worden ziek. In deze tijd zijn verschillende bewoners overleden. Het is een intensieve periode voor iedereen bij de Lawet. Ik kom vaker en maak dan een praatje met wie ik tegenkom. Het lijkt alsof iedereen meer behoefte heeft aan nabijheid.

En dan, op een zaterdag, lees ik in het dossier ‘u blijft boven op uw appartement i.v.m. het influenzavirus’. Mam gedijt bij contact, en nu mag ze niemand zien omdat ze hoest? Ik ben stomverbaasd. En snap ook de lastige afwegingen tussen ‘bewoners beschermen’ en ‘sociaal samenzijn’. Ik app met een coördinator en neem mam op zondag mee naar ons huis. Maandag hoor ik: Die maatregel invoeren zonder uitleg was wat ongelukkig, en vanaf nu mogen de ‘hoesters’ weer samen zijn. Gelukkig! Want mam heeft geen behoefte aan extra dagen aan haar leven, ze woont in de Lawet omdat de mensen die er wonen en werken leven toevoegen aan haar dagen.

Deze column gaat over het leven van mijn moeder in Villa de Lawet en is eerder verschenen in de Lawetkrant.
De illustratie is van eppitude, het pseudoniem van Maria Eppink.
Zin om te reageren? Graag! Mail naar annemarie@bergamot.nl