Lekker
Vaak als ik mijn moeder opzoek, is een van haar eerste zinnen: “Poehhh, wat is mijn buik dik, dat zit niet lekker.” Haar buik is inderdaad boller dan toen ze hier kwam wonen. Ze is een paar kilo’s zwaarder en met haar kleine postuur is er weinig lengte om dat over te verdelen. Ook nieuwe kleren in een grotere maat zitten al strak.
Het verbaast me niet; mam tennist en fietst niet meer en ze loopt moeizamer en minder, en dat terwijl ze juist meer hapjes en sapjes aangeboden krijgt dan thuis. Bovendien, als er iets lekkers voor haar neus staat, eet ze het op. Die neiging herken ik, maar ik kan mijn snaaien begrenzen, terwijl zij met het ontremde gedrag van dementie te maken heeft. En dan is er nog iets: ze heeft geleerd dat eten weggooien zonde is.
Dus ze kan rustig om een uur of tien een boterham met een dikke laag honing opeten bij haar ontbijt, met – omdat het zo lekker is – een lepel honing gewoon zomaar, en dan na de koffie met koekje, om half een aanschuiven bij de lunch. En als er dan nog een plakje kaas over is, eet ze het op omdat ze inmiddels weet dat het anders moet worden weggegooid.
Laat haar toch eten wat ze wil, krijg ik wel eens te horen, wat maakt het uit op haar leeftijd. Dat is een kant van de medaille. De andere is dat mam zich lekker voelt als ze lekker kan bewegen; ze houdt van dansen, fietsen op de Silverfit, gymmen en wandelen. Dan zit die buik haar in de weg en krijgt ze last van obstipatie.
Ik zoek de gulden middenweg en daarbij denken de medewerkers van de Lawet creatief mee. Ze hebben yoghurt met fruit aangeboden als ontbijt, dat leek mam een goed idee. In theorie althans, want als ze het voorgeschoteld kreeg, vroeg ze stellig om boterhammen. Wat wel werkt: een klein cupje honing in plaats van een hele pot op tafel. Een nieuw idee is meer thee en minder sapjes, en vaker een reisje op de Silverfit. Klinkt als een goed plan, toch?
Deze column gaat over het leven van mijn moeder in Villa de Lawet en is eerder verschenen in de Lawetkrant.
De illustratie is van eppitude, het pseudoniem van Maria Eppink.
Zin om te reageren? Graag! Mail naar annemarie@bergamot.nl