Reizen
“Ik vind het wel raar hoor, nou zie ik jou, en net was ik nog op reis, ver weg. Nou ja, dat dacht ik. Want ik heb zitten lezen in het boek.” Dat vertelt mijn moeder als ze me op een avond welterusten komt zeggen via facetime.
‘Het boek’ is het uitgebreide verslag dat mijn vader heeft gemaakt van hun rondreis door Australië, zo’n dertig jaar geleden. Mijn broer-met-hond heeft het bij zijn bezoek tevoorschijn gehaald en sindsdien ligt het op de bank in haar appartement.
“Ik weet niet meer dat ik daar samen met Hans ben geweest, dat vind ik wel jammer. Maar als ik het boek lees, is het net alsof ik er echt ben. Bijzonder hè?” Ze kijkt me opgewekt aan. “Wat fijn dat je zo de reis opnieuw kunt maken, mam”, antwoord ik.
Reizen doet ze ook op de Silverfit, de binnenfiets met beeldscherm. Daarmee kun je virtueel rondrijden in plaatsen dichtbij en ver weg, met actuele of historische beelden. Mam fietst best graag door steden die ze niet kent, zoals Düsseldorf of Milaan, en op plekken waar ze eerder geweest is, zoals Parijs of de Zwitserse Alpen. Haar favoriete bestemming is het oude Rotterdam, haar geboortestad. Als ze al rondtrappend de Eendrachtsweg ontdekt, roept ze: “Hé, daar heb ik gewoond” en dan volgt er een verhaal van vroeger.
Ook een rondje met de rollator naar het centrum van Wageningen biedt verrassing en herkenning, terwijl ze hier pas twee jaar woont. Ze ontdekt altijd wel een bijzonder torentje of een nieuwe winkel, en op het plein bij theater Junushoff zegt ze steevast: “Daar ben ik geweest, hè, toen [kleinzoon] Joris muziek maakte. Welk instrument speelt hij ook al weer? Oh ja, trompet bij De Harmonie.” Over Brownies & Downies weet ze te vertellen dat we daar koffie hebben gedronken, en op de terugweg herkent ze Villa de Lawet van verre. Dan roept ze enthousiast: “Kijk, daar woon ik.” Mam is inmiddels ‘een oude taart’ – zoals ze zelf zegt – en ze stapt niet meer in vliegtuig of trein. Reizen doet ze wel, dat kan op veel verschillende manieren.
Deze column gaat over het leven van mijn moeder in Villa de Lawet en is eerder verschenen in de Lawetkrant.