Aandacht

Haar naam is Ruth en ze is bezig in de keuken. Ze heeft net boterhammen geroosterd. Een ervan legt ze op een bord, de andere zet ze in het afdruiprek. Haar blik verraadt dat ze het zelf wat vreemd vindt, maar niet precies weet wat er mis is. Uiteindelijk lukt het haar om twee sandwiches te maken en ze feestelijk op te dienen, een voor haar en een voor haar zoon die op bezoek komt. Ruth is de hoofdpersoon in de Amerikaanse speelfilm Familiar Touch.

Terwijl ik naar de beelden kijk, denk ik aan mijn moeder in haar keuken, zo’n jaar of vijf geleden. Tijdens een zondagmiddagbezoekje valt me op dat alle kruidenpotjes leeg zijn, op het zoutpotje en de pepermolen na. Als ik vraag wat mijn vader en zij gaan eten die dag, loopt ze naar de koelkast alsof ze geen idee heeft wat ze kan verwachten. De inhoud zie ik nog zo voor me: een zakje geschilde gekruide aardappeltjes, een zakje gemengde sla, twee stukjes gepaneerd vlees en een pak magere yoghurt. “Ja, dat is wel genoeg voor vandaag, ik hoef geen boodschappen meer te doen.”
Allemaal kant-en-klaar producten en zo weinig groente, is dat de koelkast van mijn moeder? Ik zie met eigen ogen wat ik al eens had gehoord: koken is een complexe bezigheid en als dat niet meer lukt, is er meestal meer aan de hand.

Ondertussen gaat op het witte doek het verhaal van Ruth verder. Haar zoon brengt haar met een koffer vol kleren naar Bella Vista, een luxe verzorgingshuis voor mensen met dementie. Daar went ze, onder liefdevolle begeleiding, aan een nieuwe fase in haar leven.

Meteen ben ik terug bij begin oktober 2023: mijn moeder gaat inhuizen bij de Lawet. Ze wordt hartelijk ontvangen. Er zijn wat hobbels – lees: ‘wat doe ik hier en waarom doen jullie mij dit aan’ – en toch is ze snel aan haar nieuwe plek gewend.

Ik ervaar meer overeenkomsten tussen de film en het echte leven. Net als Ruth kent mam vrolijke momenten en verdrietige, dagen waarop haar geheugen goed functioneert en dagen waarop ze de kluts kwijt is. En net als Ruth boft ze, want in Bella Vista en in de Lawet hebben de medewerkers warme en persoonlijke aandacht voor iedere afzonderlijke bewoner, elke dag opnieuw. Dat is het allerbelangrijkst, dat maakt van een huis een thuis.

Deze column gaat over het leven van mijn moeder in Villa de Lawet en is eerder verschenen in de Lawetkrant.