Enkeltje

Sinds het overlijden van mijn moeder zijn bijna vier weken verstreken. Met een kop koffie in mijn hand blader ik door mijn agenda en het dossier. Ik vraag me af of ik het begin van het einde kan ontdekken. En hoe is het ook alweer gegaan tijdens haar laatste weken?

Oh ja, ze was in slaap gevallen tijdens het bezoek van de boswachter, terwijl ze altijd heel geboeid naar zijn verhalen luisterde. En ze werd steeds sneller moe als we een rondje gingen wandelen, of ze had zelfs geen zin om naar buiten te gaan. Toen werd ze wat kortademig en kwam de huisarts in beeld.

Vanaf dat moment wordt het serieuzer. Mam heeft vocht achter haar longen en waarschijnlijk ook een blaasontsteking. Met medicatie krabbelt ze op, maar de vermoeidheid blijft. En niet zo’n beetje ook. Op sommige dagen komt ze haar bed nauwelijks uit. Als ik op zo’n dag op bezoek kom, zegt ze alleen: “Ik ben moe, zo moe” en draait zich weer om. Soms ziet ze dingen die ik niet zie, op andere dagen is ze helder.

Ondertussen wordt ze vertroeteld. Medewerkers halen thee en schaaltjes yoghurt, brengen haar naar beneden als ze ineens besluit dat ze in de eetzaal wil ontbijten of laten haar een keer extra douchen omdat ze daar zo van geniet.

Mam maakt ondertussen haar eigen keuze. Ze wil een enkeltje naar de hemel, naar haar Hans. Ik snap haar helemaal. Na overleg met haar huisarts wordt het beleid palliatief, dat betekent focus op comfort en stoppen met alles wat daar niet aan bijdraagt. Die fase duurt maar kort.
Op een vrijdagochtend gaat ze hard achteruit. Ze krijgt veel aandacht van de zorg. Als ik onaangekondigd haar kamer in loop, lijkt het of ze op me heeft gewacht. Ze pakt mijn handen vast en nog geen uur later blaast ze haar laatste adem uit. Ik ben dankbaar voor dit intieme afscheid.

Dit is mijn laatste column over het leven van mijn moeder in Villa de Lawet. De column is eerder verschenen in de Lawetkrant.
De illustratie is van eppitude, het pseudoniem van Maria Eppink.
Zin om te reageren? Graag! Mail naar annemarie@bergamot.nl