Wankelen
Wat een raar loopje. Ik ben met mijn moeder op weg naar haar appartement. Als ik goed kijk, zie ik dat haar rechter knie bij elke stap naar binnen knikt. Ze zakt er gewoon doorheen. Als ik nog een keer kijk, zie ik dat ook haar rechter voet haar niet meer steunt, die buigt mee naar binnen. Zijn haar spieren zo verslapt?
Mam was altijd zo sportief. Tot een jaar of vijf geleden tenniste ze twee tot drie keer in de week en haalde alle boodschappen met de fiets. Vaak deed ze mee met het tv-programma Heel Nederland in beweging. Als dochter van een maatschoenmaker was ze bovendien gefocust op een goede manier van lopen. Merkt ze nu zelf niet dat ze raar beweegt? Terwijl we de lift in stappen, neem ik me voor de fysiotherapeute te vragen ernaar te kijken.
Een paar minuten later genieten we boven van een kop thee. We praten over koetjes en kalfjes en natuurlijk het bezoek van haar broers en schoonzus, afgelopen zondag. Het valt me op dat mam niet meer vanzelfsprekend ieders naam opnoemt. Hoe heten haar broers ook al weer, en haar jongere zusje? Ik zie haar nadenken, maar de afdeling ‘gezin van herkomst’ is in haar hoofd niet zo gemakkelijk meer te vinden.
Ook haar kinderen en kleinkinderen begint ze door elkaar te husselen. Het is een hele puzzel geworden om bij een foto de juiste naam én het juiste gezin op te duikelen. Met een beetje hulp herinnert mam zich hoe het zit, om een minuut later toch weer alles en iedereen te verwisselen.
Het lichaam van mam wankelt. Met de oefeningen van de fysiotherapeute is het gelukt haar beenspieren te versterken. Ze loopt nu weer wat evenwichtiger.
Het geheugen van mam wankelt. Haar broers en schoonzussen, mijn broers en ik komen op bezoek en bellen. Zo houden we zo goed mogelijk contact.
De signalen zijn duidelijk en we weten dat het wankelen doorgaat. Hoe verder? We blijven creatief met haar meebewegen, net als de medewerkers van De Lawet. Samen kijken we wat wél kan.
Deze column gaat over het leven van mijn moeder in Villa de Lawet en is eerder verschenen in de Lawetkrant.