Afscheid

“Ik heb drie kinderen en jullie zijn er allemaal”, zegt mijn moeder. Haar ogen stralen van blijdschap en trots terwijl we van de Lawet naar de stad lopen. “Drie kinderen, een, twee, drie.” Ze herhaalt haar woorden en telt opnieuw, alsof ze als moeder eend zeker wil weten dat al haar kuikens bij haar zijn. Het komt dan ook niet zo vaak voor dat we er alle drie tegelijk zijn, want een van mijn broers woont in Oostenrijk. Nu is hij in Wageningen en we gaan samen lunchen. “Een, twee, drie, jullie zijn er allemaal!” Het is feest.

Mam kijkt altijd al weken van tevoren uit naar het bezoek van mijn broer-die-in-Oostenrijk-woont. Natuurlijk vindt ze het ook leuk als mijn andere broer of ik komen, maar dat is anders. Mijn broer-met-hond woont in het westen van het land. Zijn komst vindt mam een beetje speciaal, mede dankzij Lucky, die mam elke keer uitbundig begroet met haar geblaf en dan aan haar voeten gaat liggen. Ik woon op fietsafstand en zie haar een paar keer per week, dus mijn bezoek is heel gewoon.

De afstand van de Lawet tot ieders huis heeft niet alleen invloed op de manier waarop mam ons verwacht, maar ook hoe ze ons gedag zegt. Bij mijn broer-met-hond en mij gaat dat meestal soepel want ze ziet ons snel weer. Bij mijn broer-die-in-Oostenrijk-woont is dat anders. Toen ze samen met pap nog af en toe een reisje naar Wenen maakte, viel het mee. Nu ze alleen is en niet meer reist, heeft ze moeite met het vooruitzicht dat hij pas over een paar maanden weer komt.

Ook deze keer is mam emotioneel als hij haar nog een keer opzoekt voor hij terugvliegt. Hij vertelt: “Na de logische vraag ‘wanneer kom je weer?’ zei ze dat ze dan zeker nog wilde leven. Daarna vroeg ze zich af hoe dat eigenlijk gaat; sterven. En of je daarna gaat rondvliegen met vleugeltjes – ze twijfelde of daar genoeg ruimte voor is. Als kleine hartjes fladderen, dat zou volgens haar wel kunnen. En ze vroeg zich af of ze pap dan weer zou zien en hoe zou ze hem herkennen.”

Het is de eerste keer dat mam zo concreet praat over het afscheid van het leven. Best een zwaar onderwerp. Ik ben dan ook blij als ik ’s avonds in het dossier lees dat twee medewerkers haar hebben getroost na het vertrek van mijn broer-die-in-Oostenrijk-woont en dat ze daarna een spelletje ging doen. Gezellig.

Deze column gaat over het leven van mijn moeder in Villa de Lawet en is eerder verschenen in de Lawetkrant.