Voor wie schrijf jij?

Als schrijver schrijf je in de eerste plaats voor jezelf. Toen ik die zin voor het eerst hoorde, snapte ik er niets van. Voor jezelf? Welnee, als schrijver wil je toch een prachtverhaal op papier zetten voor je lezer?

Afhankelijk van je eigen voorkeur kies je voor een humoristische column, een spannend boek of desnoods lessen uit je eigen leven, maar schrijven, dat doe je voor je (misschien nog denkbeeldige) publiek. Dacht ik.

Schrijven is scheppen

Inmiddels weet ik beter. Schrijven is je eigen wereld scheppen op papier. De enige uitzondering is een commerciële klus waarvoor je wordt ingehuurd, maar daar heb ik het nu niet over. Voor alle andere teksten geldt dat de schrijver in eerste instantie schrijft voor zichzelf. Want waarom zou je anders uren doorbrengen achter een beeldscherm om een verhaal vast te leggen, het keer op keer aan te passen en misschien alsnog de betreffende passage te schrappen?
De motivatie om te gaan schrijven en te blijven schrijven haalt de schrijver uit zichzelf. Soms gaat het nog verder, dan is de behoefte bijna dwingend, een gevoel van geen keus hebben omdat een verhaal zich blijft opdringen tot het geschreven wordt. Dan is er maar een oplossing: gaan zitten en schrijven. Of typen.

Glimlach

Ik zie om me heen steeds meer mensen die gewoon voor zichzelf gaan schrijven (en ja, dat heeft vast met mijn vak te maken 😉 ). Wat ze daarna met hun teksten doen, is heel verschillend. De een maakt zelf een printje, iemand anders schakelt een bevriende vormgever in en laat het boek in tienvoud drukken en een derde gaat op zoek naar een professionele uitgever. Een ding hebben ze gemeen: zodra ze hun werk in tastbare vorm in handen hebben, verschijnt er een glimlach op hun gezicht. Terecht, want mijlpalen zijn er om te vieren.