Klusjes

Eerst naar de schoenmaker, dan naar mijn moeder. Ik kan haar favoriete sandalen ophalen met nieuwe zolen en nieuw klittenband. Voorlopig kan ze weer vooruit met schoeisel dat goed aan haar voeten blijft zitten als ze gaat wandelen. In mijn tas zit al een nieuw shirt voor haar. We hebben het laatst samen uitgezocht, gisteravond heb ik het naamlabel in de zoom genaaid. Deze keer heb ik er meteen aan gedacht om een label in een nieuw kledingstuk te naaien, dat was ik vorige keer vergeten en toen was het even zoekgeraakt in de was.

Ik begroet mam in de woonkamer en loop dan naar haar appartement om haar schoenen en shirt op te ruimen. Als ik een blik in de badkamer werp, zie ik dat de haren van haar tandenborstel alle kanten op staan. Wat doet ze daarmee, vraag ik me af, zo lang heeft ze deze nog niet in gebruik. Ik kijk in de la met nieuwe toiletartikelen – dat leek me handig, dan hoef ik niet elke keer meteen naar de winkel – maar helaas, daar liggen wel tandpasta, shampoo en bodylotion, maar geen tandenborstel. Toch weer een klusje voor thuis. Zucht.

Soms ben ik het even zat, die klusjes. Nieuwe knopen zoeken voor de manchetten van haar jas omdat er een kwijt is en geen reserveknoop te vinden, de post van de belasting scannen en mailen naar mijn broer-die-de-financiën regelt, een ander laken meenemen – met naamlabel – omdat een scheurtje laat zien dat een ouder exemplaar echt versleten is, een puntenslijper kopen zodat ze zelf haar kleurpotloden kan slijpen.

Ach, waar heb je het over, het is allemaal zo gepiept, denk ik vaak. Maar soms even niet, en inmiddels accepteer ik dat van mezelf. Tegelijkertijd prijs ik me gelukkig dat mam redelijk gezond is en niet onder behandeling staat van een specialist. Even naar de drogist is toch gemakkelijker dan naar een afspraak in het ziekenhuis. Bovendien, haar huisarts en fysiotherapeut komen zo nodig naar haar toe in de Villa, en daar hoef ik meestal niet bij te zijn. Dat is goed geregeld.

Ik loop naar de woonkamer en haal thee voor ons allebei. “Ik ben blij dat je er bent”, zegt mam, “en wat fijn dat je zoveel voor me doet.”

Deze column gaat over het leven van mijn moeder in Villa de Lawet en is eerder verschenen in de Lawetkrant.