Dilemma’s

Het Lawet-avontuur begint met praktische vragen. Welke meubels wil mam graag meenemen? Welke kledingkast is geschikt voor haar appartement? Welke kleding staat leuk en is gemakkelijk wasbaar? Best apart om zoveel voor mam te beslissen, vinden mijn broers en ik. We doen ons best om haar erbij te betrekken, maar veel dingen overziet ze niet. Dan hakken wij de knoop door.

Eenmaal aangekomen in de Lawet legt de woonzorgcoördinator ons andersoortige kwesties voor. Zoals: Mag jullie moeder zelfstandig naar buiten? Tjeempie, bepalen wij nu haar bewegingsvrijheid? De verhoudingen tussen ons en haar schuift weer een stukje op. Waar leggen we de grens? Het centrum van Wageningen is voor haar onbekend terrein dus we zeggen nee, voorlopig niet.

Weer een dilemma afgevinkt. Denken we. Want al snel blijkt dat mam nu niet mag wandelen met een medebewoner. Logisch, want hij of zij zou dan voor haar verantwoordelijk zijn. Mam moppert daarover en vindt het onzin. Ook logisch. We veranderen van mening want we vinden haar kwaliteit van leven belangrijker dan alle risico’s uitsluiten. Voor de zekerheid stop ik in haar rollator en jaszakken een briefje met haar naam en het adres en telefoonnummer van de Lawet.

Het volgende punt van de woonzorgcoördinator gaat over een verklaring van ‘niet reanimeren’. Die heeft mam al jaren, dus dat is duidelijk. Volgende kwestie: Wat willen we als ze onverhoopt valt en haar heup breekt? Nuchter bekeken weten we het antwoord, want het leven rekken en eindigen als kasplantje is het laatste wat mam wil. Het voelt wel raar om over haar te beslissen in kwesties van leven en dood. Toch weten we het zeker: in zo’n geval willen we geen ziekenhuisopname.

Bij een verkoudheid van mam stelt een medewerker de vraag wat te doen als het een longontsteking wordt. Oké, weer wat belangrijks te kiezen. Dan spreek ik de huisarts van mam. Het is goed om over dit soort dingen na te denken, laat ze weten, maar uiteindelijk is elke situatie anders en beslis je pas op het moment zelf. Dat maakt de dilemma’s lichter. In gesprek blijven met alle betrokkenen is voor dit moment genoeg; mijn moeder is tenslotte nog springlevend.

Deze column gaat over het leven van mijn moeder in Villa de Lawet en is eerder verschenen in de Lawetkrant.