Ik help je met je teksten

Navelstreng

Met een laatste zoen nemen we afscheid op vliegveld Zaventem. Mijn dochter van 23 en haar vriend vertrekken over een uur naar Chengdu. Daar gaan ze ruim 5 maanden stage lopen en studeren. Mijn dochter is al vaker lang op reis geweest, maar tot nu toe altijd binnen Europa. China voelt een stuk verder weg.

In de auto naar huis denk ik aan eerdere uitstapjes van haar. De vele logeerpartijen bij oma’s en opa’s, en later bij vriendinnetjes, de kampen met school. Dat is allemaal nog in vertrouwd gezelschap.

Spannend wordt het pas als ze als tienjarig meisje naar een creatief zomerkamp gaat zonder dat ze iemand kent. Of twee jaar later, als ze kiest voor een survivalkamp in de Belgische Ardennen, en twijfelt of ze als een van de jongsten, en meisje bovendien, wel mee kan komen met de rest. Haar stralende glimlach bij thuiskomst spreekt boekdelen. Heuvel op fietsen kan ze als de beste, dankzij maandenlang ‘trainen’ van huis naar school, elke dag 30 kilometer.

Als moeder weet ik al die keren dat er mensen zijn die op haar letten, en die contact met me opnemen mocht dat nodig zijn. Dat geeft me een veilig gevoel.

Na haar eindexamen stapt ze, 17 lentes jong, met een grote koffer en een rugzak op de trein naar München, om daar in een paar maanden haar Duits te verbeteren. In die taal kan ze zich goed redden, Duitsland is dichtbij, en ze logeert in een gastgezin. Ik laat haar gemakkelijk gaan. Na een telefoontje dat ze goed is aangekomen, ben ik helemaal gerustgesteld.

De volgende stap is een paar maanden Italië, een land waar ze de taal niet spreekt, en nu dus China, waar ze taal noch teken kent. Ik weet dat ze met z’n tweeën zijn, ik heb vertrouwen in hen en weet dat ze niet in 7 sloten tegelijk lopen. Maar toch, na een eerste sms’je met ‘zijn goed aangekomen’ wacht ik met smart op nader bericht over hun eerste indrukken en hoe ik ze kan bereiken.

Loslaten gaat me meestal gemakkelijk af, maar soms voel ik dat het verder uitrekken van de navelstreng me meer moeite kost dan ik verwacht. Tegelijkertijd ben ik trots op haar en weet ik dat het ook snel went.

Deze column heb ik in maart 2014 geschreven voor het Vrouwennetwerk Wageningse Ingenieurs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *